'Ik wou dat ik twee hondjes was' is geschreven door Annie M.G. Schmidt. Het gedicht gaat over de wens om zorgeloos te leven zoals twee hondjes, die vrij en gelukkig zijn. De schrijver drukt een verlangen uit naar eenvoud en vreugde zonder zorgen. Het is een speelse en nostalgische reflectie op kinderlijke onbezorgdheid.
Het liedje 'Ik wou dat ik twee hondjes was' werd geschreven door Boudewijn de Groot en het is gebaseerd op een gedicht van Willem van Toorn. De schrijver bedoelde ermee dat hij graag tweemaal zo gelukkig en vrij zou zijn als een hond – onbevangen, trouw en in het moment.
Het boek Ik wou dat ik twee hondjes was werd geschreven door Remco Campert. De titel is geïnspireerd op een gedicht van de Nederlandse dichter Hans Andreus. Campert gebruikt deze zin als metafoor voor een kinderlijke wens om onbezorgd en vrij te zijn, zoals hondjes die speels door het leven gaan zonder zorgen. Het drukt een verlangen uit naar eenvoud, vrijheid en onschuld, vaak met een zweem van weemoed over het verlies van die kinderlijke kijk op de wereld.
Deze regel is geschreven door Godfried Bomans. Het volledige versje luidt: "Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen."
Het is een klassiek voorbeeld van Bomans' humor: een combinatie van absurdisme en melancholie. De diepere betekenis verwijst naar eenzaamheid. De verteller voelt zich zo alleen dat hij wenst zichzelf te kunnen splitsen (in twee hondjes) om maar gezelschap te hebben, wat de tragiek van het isolement op een grappige manier benadrukt.
Dit citaat wordt toegeschreven aan Ogden Nash, de Amerikaanse humoristische dichter.
De volledige tekst luidt: "Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen."
Het is een absurdistische grap over eenzaamheid - de wens om je eigen gezelschap te kunnen zijn. Het speelt met kinderlijke logica en het onmogelijke verlangen naar zelfgezelschap. Nash stond bekend om dit soort speelse, onzinnige humor.
De regel „Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen” komt uit een oud, anoniem kinderversje; er is geen zekere individuele auteur bekend. De strekking is speels: de ik-figuur zou graag dubbel willen zijn om met zichzelf te kunnen spelen – een grappige uiting van fantasie en een beetje eenzaamheid.
'Ik wou dat ik twee hondjes was' is een gedicht van Annie M.G. Schmidt. Ze schreef het voor kinderen, maar het heeft een diepere laag: het verlangen naar vrijheid, speelsheid en onbezorgdheid – zoals een hond die zonder zorgen kan leven. Tegelijkertijd speelt het met het idee van eenzaamheid: als je twee hondjes bent, ben je nooit alleen.
Het gedicht 'Ik wou dat ik twee hondjes was' is geschreven door Nederlandse dichter/schrijver Martinus Nijhoff.
Hij bedoelde ermee het verlangen naar onschuld, speelsheid en eenvoud uit te drukken, vrij van de complexiteit van het volwassen leven. Het is een kinderversje met een diepere, filosofische laag.
Het is een kinderliedje van Annie M.G. Schmidt. Ze bedoelde de wens verdeeld te zijn, zodat een kind tegelijk bij mama én papa kon zijn na een scheiding.
Het versje is van Theo van Baaren: “Ik wou dat ik twee hondjes was / dan kon ik samen spelen.” Hij bedoelt speels maar ook weemoedig dat je soms zo alleen bent dat je wenst jezelf te kunnen verdubbelen, om gezelschap te hebben en vrijuit te spelen zonder afhankelijk te zijn van anderen.
Dit versje is geschreven door Michel van der Plas (pseudoniem van Ben Brinkel).
De volledige tekst luidt: "Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen."
De schrijver bedoelt dit als een komische uiting van extreme eenzaamheid of verveling. Het is een absurde paradox: je bent zo alleen dat je jezelf in tweeën zou willen splitsen om gezelschap te hebben. Het wordt vaak geciteerd als het toppunt van melancholische humor.
« Vorige1234Volgende »
Pagina 4 / 4 (80 antwoorden)